در یک کاربرد معمولی خودرو، یک گیربکس توسط ترکیبی از اجزا و سیستمهایی که با هم کار میکنند تا نصب و پشتیبانی ایمن را فراهم کنند، ثابت میشود. در اینجا عناصر کلیدی که یک انتقال را در جای خود نگه می دارند وجود دارد:
پایه های گیربکس: پایه های گیربکس قطعات لاستیکی یا پلی اورتان هستند که گیربکس را به شاسی یا قاب خودرو متصل می کنند. آنها به گونه ای طراحی شده اند که لرزش ها و شوک ها را جذب کنند و در عین حال اتصال ایمن را ایجاد کنند. پایههای گیربکس معمولاً در جلو و عقب گیربکس قرار دارند و به نگه داشتن آن در موقعیت خود کمک میکنند.
ناقوس: محفظه ای فلزی است که در پشت بلوک موتور قرار دارد. این یک محفظه محافظ برای چرخ فلایویل، کلاچ یا مبدل گشتاور و جلوی گیربکس فراهم می کند. ناقوس همچنین شامل نقاط نصب برای اتصال گیربکس به بلوک موتور یا شاسی خودرو است.
گیربکس متقاطع گیربکس: قسمت متقاطع گیربکس جزء ساختاری است که در سطح زیرین خودرو قرار دارد. این به طور خاص برای پشتیبانی از انتقال و حفظ موقعیت آن طراحی شده است. گیربکس با استفاده از براکت ها یا سایر نقاط اتصال به قسمت متقاطع نصب می شود.
پیچ و مهره ها و بست ها: پیچ ها و بست های مختلفی برای محکم کردن گیربکس به موتور، بدنه ناقوس، قسمت متقاطع و سایر اجزای نگهدارنده استفاده می شود. این پیچها معمولاً برای اطمینان از سفت شدن مناسب و حفظ یکپارچگی نصب گیربکس، مطابق با مشخصات خاصی گشتاور میشوند.
تراز کردن پیشرانه: تراز مناسب اجزای پیشرانه، از جمله موتور، گیربکس، میل محرک و محور عقب، برای ثابت نگه داشتن گیربکس بسیار مهم است. تراز دقیق به توزیع نیروها و گشتاور تولید شده توسط موتور و سیستم انتقال کمک می کند و استرس را بر پایه های گیربکس و سایر نقاط نصب به حداقل می رساند.
توجه به این نکته مهم است که آرایش و اجزای خاصی که برای نگه داشتن گیربکس در جای خود استفاده می شود بسته به نوع خودرو، مدل و نوع گیربکس می تواند متفاوت باشد. طرحهای مختلف خودرو، مانند دیفرانسیل جلو، دیفرانسیل عقب، یا تمام چرخ محرک، ممکن است پیکربندیهای مختلف نصب داشته باشند. علاوه بر این، پیچیدگی سیستم انتقال، مانند وجود جعبه های انتقال یا اجزای پیشرانه اضافی نیز می تواند بر نحوه ایمن شدن گیربکس تأثیر بگذارد.